معرفی وبلاگ
دسته
لینکدونی
آرشیو
آمار وبلاگ
تعداد بازدید : 2320625
تعداد نوشته ها : 11235
تعداد نظرات : 345
Rss
طراح قالب
مهدي يوسفي

سينماي سياسي مثل سياست پر التهاب است. مثل سياست حساس و مانند آن غيرقابل پيش بيني...
توليد "فيلم پايان " نامه با شرايطي غيرعادي آغاز شد.درست است كه نتيجه كارغيرقابل پيش بيني بود اما برخي، پيش بيني هاي شخصي خود را زمينه واكنش به اصل توليد چنين پروژه اي ساختند و سعي در تعطيلي آن كردند. واتفاقاتي را رقم زدند كه بركسي پوشيده نماند.
شايعه سازي،تهديد بازيگراني كه كار را پذيرفته بودند و گاه قرارداد هم بسته بودند ولي ناگهان غيبشان زد وترجيح دادند خود را از ميان اين تقابل كنار بكشندو به نظر من حق هم داشتند،ازجمله اين اقدامات بود.هيچ گاه قرار نبوده ونيست كه همه جسارت كارهاي متفاوت و بزرگ را داشته باشند.

آيا "پايان نامه " يك كار بزرگ است؟

يك اثر بزرگ چگونه است؟ چه خصوصياتي بايد بر يك اثر مترتب باشد كه بتوان به آن لقب بزرگ داد؟...بزرگي صاحب اثر؟ قوت اثر؟ ميزان تماشاگران يك اثر؟ ويا موارد ديگر؟
به نظر اينجانب بزرگي يك اثر هنري هيچگاه مطلق نيست.كاملا نسبي است.چه در اندازه وابعاد بزرگي و چه در خصوصيات بزرگ آن و...هرموفقيتي مي تواند يك فرايند يا اثر را در اذهان بزرگ نمايد.

اگر قرار است فيلمي ساخته شود با خصوصياتي كه تاكنون در سينماي ما نبوده ، مسلم است كه "اينرسي " بدنه سينما ناخودآگاه (البته در اين مورد خاص گاهي هم خودآگاه) مقاومت نشان مي دهد. حال چه برسد به اينكه ممكن باشد منافع شغلي،مناسباتي،فرهنگي و سياسي برخي هم دچار دگرگوني شود! پس طبيعي است كه واكنش ها و مقاومت ها بوجود مي آيد.مشابه همان اتفاقاتي كه پس از توليد فيلم "اخراجيها " از طرف جناح هاي مختلف و متضاد رقم خورد.اما نحوه عملكرد صاحبان فيلم به عنوان نقطه هدف اين مقاومت ها، بسيار اهميت خواهد داشت و سرنوشت اين تغيير را رقم خواهد زد ...

فيلم "پايان نامه " داستان خوبي دارد ولي بر آن اشكالات متعددي از لحظ ساختار،متن ميزانسن ، كارگرداني و.. وارد است كه البته بسياري از آنها با يك تدوين مجدد برطرف خواهد شد.اما اولا با توجه به سطور فوق به پايان رساندن اين پروژه متفاوت از آثار 30سال گذشته،چقدراهميت خواهد داشت؟ ثانيا در مواجهه با چنين فرايند متفاوتي، آيا مهمترين مسئله كيفيت فيلم است؟

آيا شماري از منتقدان اين فيلم خود از معترضان نبودن سينماي مستقيم سياسي در كشور نيستند؟ همه مي دانيم سينماي ايران با فقدان سينماي سياسي ابتر بود.پس چرا هنرمندان،اصحاب رسانه وفرهيختگان كه قرار است هميشه جوانب مختلف يك فرايند راببينند و متفاوت هم ببينند گاهي گرفتار يك سويه نگري و كوته نظري مي شوند؟

فيلم "پايان نامه " سينماي مستقيم وبي پرواي سياسي را به كشور ما آورد.واين كاري بزرگ است.با جسارت يك كارگردان جوان ... وبا ايستادگي عوامل جواني كه هم سن وسالانشان هيچ گاه آغاز فعاليت حرفه اي خود را دستخوش دردسرهايي اينچنين نمي سازند.

قطعا پروژه اي با اين حساسيت وسنگيني را اگر كارگرداني باتجربه به سامان مي رساند شاهد اثري كامل تر وحرفه اي تر بوديم اما آيا باتجربگان پاي چنين كاري مي ايستادند و مي پذيرفتند وارد صحنه حساسيت ها و تهاجمات غيرمتعارف چنين فيلمي شوند؟ وچقدر اين گونه كارها برايشان اهميت دارد كه با وجود سابقه و وجهه خود به آن بپردازند؟

و اينكه آيا توليد يك گونه پراهميت وحياتي درسينماي كشور مهمتر است يا پيامد هاي چنين كارهايي ؟!


نويسنده:سيد احمد دانش


دسته ها :
پنج شنبه 1390/4/2 9:19
X